PMG 500

Athen. 13. 600de (iii 323s. Kaibel)
(Ἔρωτα) ὅν ὁ σοφὸς ὑμνῶν αἰεί ποτε Ἀνακρέων πᾶσίν ἐστιν διὰ στόματος. λέγει οὖν περὶ αὐτοῦ καὶ ὁ κράτιστος Κριτίας τάδε·τὸν δὲ γυναικείων μελέων πλέξαντά ποτ᾿ ᾠδὰς
ἡδὺν Ἀνακρείοντα Τέως εἰς Ἑλλάδ᾿ ἀνῆγεν,
συμποσίων ἐρέθισμα, γυναικῶν ἠπερόπευμα,
αὐλῶν ἀντίπαλον, φιλοβάρβιτον, ἡδύν, ἄλυπον.
οὔποτέ σου φιλότης γηράσεται οὐδὲ θανεῖται,
ἔστ᾿ ἄν ὕδωρ οἴνῳ συμμειγνύμενον κυλίκεσσι
παῖς διαπομπεύῃ προπόσεις ἐπιδέξια νωμῶν,
παννυχίδας θ᾿ ἱερὰς θήλεις χοροὶ ἀμφιέπωσιν,
πλάστιγξ θ᾿ ἡ χαλκοῦ θυγάτηρ ἐπ᾿ ἄκραισι καθίζῃ
κοττάβου ὑψηλαῖς κορυφαῖς Βρομίου ψακάδεσσιν.cf. Lucian. Ver. Hist. 2. 15 οἱ μὲν οὖν χοροὶ ἐκ παίδων εἰσὶν καὶ παρθένων, ἐξάρχουσι δὲ καὶ συνᾴδουσιν Εὔνομός τε ὁ Λοκρὸς καὶ Ἀρίων ὁ Λέσβιος καὶ Ἀνακρέων καὶ Στησίχορος, Anth. Pal. 7. 24. 6 (Ἀνακρέων) παννύχιος κρούων τὸν φιλόπαιδα χέλυν, 7. 29. 2 (Ἀνακρέοντος) ἡ γλυκερὴ νυκτιλάλος κιθάρη, 7. 31. 2 (Ἀνάκρεον) κώμου καὶ πάσης κοίρανε παννυχίδος.

PMG 499

(a) Caes. Bass. (vi 261 Keil)
quae omnia genera hendecasyllabi Catullus et Sappho et Anacreonta et alios auctores secutus non tamquam vitiosa vitavit sed tamquam legitima inseruit.

(b) ῾Mar. Vict.᾿ (Aphthonius) (vi 109 Keil)
asclepiadeum . . . prima adempta syllaba anacreontion dabit, sic: saevis trepidant carbasa flatibus.

(c) ῾Mar. Vict.᾿ (Aphthonius) (vi 88 Keil)
trimetrum catalecticum anacreontium, ita: amor te meus o pulchra puella.

PMG 498

Schol. Ap. Rhod. 1. 788–89b (p. 69 Wendel)
καλῆς διὰ παστάδος· . . . καλῆς δὲ ἤτοι ὅτι βασίλεια τὰ οἰκήματα ἢ ὅτι ἐρωτικά. τοιαῦτα γὰρ τὰ τῶν ἐρώντων, ὡς καὶ Ἀνακρέων ἐπὶ ἐρωμένης φησίν· < >.

PMG 497

Zenob. Cent. 5. 20 (i 123s. Leutsch-Schneidewin)
μέγα φρονεῖ μᾶλλον ἢ Πηλεὺς ἐπὶ τῇ μαχαίρᾳ. μέμνηται ταύτης Ἀνακρέων καὶ Πίνδαρος ἐν Νεμεονίκαις (iv. 58). φασὶ δὲ αὐτὴν ὑπὸ Ἡφαίστου γενομένην δῶρον Πηλεῖ σωφροσύνης ἕνεκα παρὰ θεῶν δοθῆναι, ᾗ χρώμενος πάντα κατώρθου καὶ ἐν ταῖς μάχαις καὶ ἐν ταῖς θήραις.

PMG 496

Poll. 6. 107 (ii 31 Bethe)
Ἀνακρέων δὲ καὶ μύρτοις στεφανοῦσθαί φησι καὶ κοριάννοις καὶ λύγῳ καὶ Ναυκρατίτῃ στεφάνῳ . . . καὶ ἀνήτῳ.

PMG 495

Pl. Charm. 157e
ἥ τε γὰρ πατρῴα ὑμῖν οἰκία, ἡ Κριτίου τοῦ Δρωπίδου, καὶ ὑπὸ Ἀνακρέοντος καὶ ὑπὸ Σόλωνος καὶ ὑπ᾿ ἄλλων πολλῶν ποιητῶν ἐγκεκωμιασμένη παραδέδοται ἡμῖν ὡς διαφέρουσα κάλλει τε καὶ ἀρετῇ καὶ τῇ ἄλλῃ λεγομένῃ εὐδαιμονίᾳ.

PMG 494

Himer. Or. 69. 35 (p. 244 Colonna)
ἥρμοσε μὲν καὶ Ἀνακρέων μετὰ τὴν νόσον τὴν λύραν καὶ τοὺς φίλους Ἔρωτας αὖθις διὰ μέλους ἠσπάζετο . . .

PMG 493

Himer. Or. 39. 10 (p. 159s. Colonna)
ἔχαιρε μὲν Ἀνακρέων εἰς Πολυκράτους στελλόμενος τὸν μέγαν Ξάνθιππον προσφθέγξασθαι, ἡδὺ δ᾿ ἦν καὶ Πινδάρῳ προσειπεῖν πρὸ τοῦ Διὸς τὸν Ἱέρωνα.

PMG 492

Himer. Or . 38. 13 (p. 155 Colonna)
ἐπειδὴ καὶ ἡμᾶς, ὦ παῖδες, ὥσπερ τις θεὸς ὅδε ὁ ἀνὴρ φαίνει οἵους ποιηταὶ πολλάκις εἰς ἀνθρώπων εἴδη μορφάς τε ποικίλας ἀμείβοντες πόλεις τε εἰς μέσας καὶ δήμους ἄγουσιν, ἀνθρώπων ὕβριν τε καὶ εὐνομίην ἐφέποντας (Hom. Od. 17. 487), οἵαν Ὅμηρος μὲν Ἀθηνᾶν, Διόνυσον δὲ Ἀνακρέων Εὐριπίδης τ᾿ ἔδειξαν . . .

PMG 491

Himer. Or . 29. 22 (p. 132 Colonna)
ἦν Πολυκράτης ἔφηβος, ὁ δὲ Πολυκράτης οὗτος οὐ βασιλεὺς Σάμου μόνον ἀλλὰ καὶ τῆς Ἑλληνικῆς ἁπάσης θαλάσσης ῾ἀφ᾿ ἧς γαῖα ὁρίζεται᾿. ὁ δ<ὲ> 〚ἤγουν τῆς Ῥόδου secl. Labarbe〛 Πολυκράτης ἤρα μουσικῆς καὶ μελῶν, καὶ τὸν πατέρα ἔπειθε συμπρᾶξαι αὐτῷ πρὸς τὸν τῆς μουσικῆς ἔρωτα. ὁ δὲ Ἀνακρέοντα τὸν μελοποιὸν μεταπεμψάμενος δίδωσι τῷ παιδὶ τοῦτον τῆς ἐπιθυμίας διδάσκαλον, ὑφ᾿ ᾧ τὴν βασιλικὴν ἀρετὴν ὁ παῖς διὰ τῆς λύρας πονῶν τὴν Ὁμηρικὴν ἔμελλε πληρώσειν εὐχὴν τῷ πατρί, πολυκρατὴς <καὶ> (add. West) πάντων (Πολυκράτει πάντα R) κρείσσων ἐσόμενος.

>